{"id":87376,"date":"2026-11-08T14:04:13","date_gmt":"2026-11-08T14:04:13","guid":{"rendered":"https:\/\/hanstimmerman.me\/?p=87376"},"modified":"2026-11-08T14:04:13","modified_gmt":"2026-11-08T14:04:13","slug":"data-wissen-lastiger-dan-je-denkt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/data-wissen-lastiger-dan-je-denkt\/","title":{"rendered":"Data wissen: lastiger dan je denkt"},"content":{"rendered":"

English version: scroll down<\/em><\/span><\/p>\n

We zijn tegenwoordig bijzonder goed in het bewaren van data. We maken back-ups, repliceren informatie, bewaren meerdere versies en bouwen onveranderbare archieven. Alles om te voorkomen dat we ooit iets kwijtraken. Maar er is ook een andere kant: hoe vernietigen we die informatie wanneer dat noodzakelijk is? En hoe bewijzen we dat die vernietiging daadwerkelijk heeft plaatsgevonden? <\/span><\/p>\n

Dat blijkt een stuk ingewikkelder dan je misschien denkt.\u00a0<\/span><\/span>In mijn tijd bij EMC heb ik veel met grote enterprise-storage- en archiefsystemen gewerkt. We besteedden enorm veel aandacht aan het veilig opslaan en beschermen van informatie. Maar het definitief opruimen ervan is minstens zo\u2019n interessant technisch vraagstuk. Zeker wanneer het gaat om geheime informatie, bedrijfsarchieven of persoonsgegevens die volgens de wet duurzaam moeten worden vernietigd.<\/span><\/p>\n

Soms de hele storagebox vernietigen<\/b><\/span><\/h3>\n

In militaire omgevingen kan het vernietigen van informatie een heel andere betekenis krijgen. Stel dat een eenheid zich onverwacht moet terugtrekken en er geen tijd meer is om computers en opslagapparatuur netjes te wissen. Dan kan de afweging eenvoudig zijn: liever de hele storagebox vernietigen dan het risico lopen dat belangrijke intelligence in vijandelijke handen valt. Er bestaan speciale procedures voor het vernietigen van digitale opslagmedia, soms met ingebouwde explosieven, soms met krachtige mechanische apparatuur. Bij bijzonder gevoelige informatie kan zelfs de complete apparatuur tot schroot moeten worden verwerkt.<\/span><\/p>\n

Het gaat daarbij niet alleen om harde schijven. Ook SSD\u2019s, geheugenchips, routers en andere apparatuur kunnen informatie bevatten. Een harde schijf kapot slaan of er een gat in boren is niet voldoende: de magnetische schijven kunnen nog intact zijn en met gespecialiseerde apparatuur is soms nog informatie terug te vinden. Bij SSD\u2019s moet je juist de geheugenchips zelf voldoende vernietigen. Er bestaan industri\u00eble shredders die opslagmedia tot kleine fragmenten vermalen. Niet subtiel, maar bij zeer geheime informatie soms wel de veiligste optie.<\/span><\/p>\n

Zeven keer overschrijven: een achterhaalde wijsheid?<\/b><\/span><\/h3>\n

Gelukkig hoeft niet iedere gegevensdrager fysiek te worden vernietigd. Bij traditionele magnetische harde schijven kunnen we informatie technisch wissen door de opslag te overschrijven. Vroeger waren er methoden waarbij de complete schijf drie, zeven of zelfs 35 keer met verschillende patronen werd overschreven. De gedachte was dat oude magnetische informatie misschien nog gedeeltelijk terug te halen zou zijn bij slechts \u00e9\u00e9n overschrijving. De bekende DoD 5220.22-M-methode van zeven keer overschrijven gold lange tijd als standaard.<\/span><\/p>\n

Inmiddels weten we dat dit voor moderne harde schijven grotendeels achterhaald is. E\u00e9n goed uitgevoerde overschrijfronde is doorgaans voldoende. De actuele NIST-richtlijn (SP 800-88 Rev. 2) maakt onderscheid tussen logisch wissen, diepgaand technisch wissen en fysieke vernietiging. <\/span><\/p>\n

Bij SSD\u2019s ligt dat anders. Door wear-leveling verdeelt de controller schrijfopdrachten over verschillende geheugencellen. Daardoor weet je niet zeker of een gewone overschrijfactie ook de oorspronkelijke fysieke locatie bereikt. Bovendien bevatten SSD\u2019s vaak extra geheugencapaciteit die niet zichtbaar is voor het besturingssysteem. Moderne SSD\u2019s kennen daarom speciale Sanitize- en Block Erase-functies die ervoor moeten zorgen dat ook achtergebleven informatie wordt gewist.<\/span><\/p>\n

De sleutel vernietigen in plaats van de data<\/b><\/span><\/h3>\n

Een van de elegantste oplossingen is Cryptographic Erase. Daarbij versleutelen we alle informatie op een opslagmedium. Om de gegevens weer leesbaar te maken, is een geheime cryptografische sleutel nodig. Wanneer we die sleutel definitief vernietigen, blijft de informatie fysiek aanwezig, maar zonder de sleutel is ze niet meer toegankelijk. Het is een digitale variant van een kluis waarvan we de enige sleutel vernietigen.<\/span><\/p>\n

Dat kan bijzonder effici\u00ebnt zijn wanneer we complete opslagomgevingen moeten wissen. In plaats van miljarden bits afzonderlijk te overschrijven, vernietigen we de sleutels die toegang geven. Voorwaarde is wel dat de versleuteling vanaf het begin goed is geregeld en dat er nergens nog een bruikbare kopie van de sleutel bestaat. Een vergeten sleutelkopie in een back-up kan de hele operatie zinloos maken.<\/span><\/p>\n

De archiefparadox: bewaren is soms makkelijker dan vernietigen<\/b><\/span><\/h3>\n

Ik herinner me uit mijn EMC-tijd situaties waarin bedrijven werden opgesplitst en hun gezamenlijke archiefomgeving moest worden verdeeld. Denk aan oude EMC Centera-systemen, ontworpen om grote hoeveelheden informatie langdurig en onveranderbaar op te slaan. Bij een splitsing werd de hardware opnieuw ingericht, de informatie over de nieuwe omgevingen verdeeld en kon het oude systeem uiteindelijk fysiek worden vernietigd.<\/span><\/p>\n

Dat klinkt eenvoudig, maar vraagt behoorlijk wat voorbereiding. Welke informatie behoort bij welke organisatie? Welke metadata en relaties moeten behouden blijven? Zijn alle gegevens correct overgebracht? En hoe weten we zeker dat het oude systeem geen achtergebleven informatie meer bevat? Juist bij archiefsystemen is dat interessant: ze zijn ontworpen om informatie te beschermen tegen wijziging en verwijdering. Soms mag informatie gedurende een bepaalde bewaartermijn technisch niet eens verwijderd worden. Maar ook zo\u2019n onveranderbaar archief komt aan het einde van zijn levenscyclus. Dan moet het niet alleen worden gemigreerd, maar ook verantwoord worden vernietigd.<\/span><\/p>\n

De echte uitdaging: hoeveel kopie\u00ebn bestaan er?<\/b><\/span><\/h3>\n

Het grootste probleem is dat een document zelden op \u00e9\u00e9n plek staat. Naast de oorspronkelijke informatie bestaan er replica\u2019s, back-ups, snapshots, exports, e-mailbijlagen, lokale downloads en tijdelijke kopie\u00ebn. Soms zijn er ook nog oude tapes of archiefsystemen, waarvan niemand meer weet dat ze bestaan. Een document verwijderen uit de primaire database betekent dus nog niet dat het overal verdwenen is.<\/span><\/p>\n

Dit wordt relevant wanneer de AVG of de Archiefwet voorschrijft dat informatie definitief moet worden vernietigd. Het recht om vergeten te worden, is iets anders dan een document uit \u00e9\u00e9n applicatie of databease verwijderen. Bovendien moet een organisatie soms kunnen aantonen dat de vernietiging correct is uitgevoerd. Bij overheidsarchieven bestaat de verplichting om vernietiging volgens de geldende selectiebesluiten uit te voeren en daarover verantwoording af te leggen. En daar ontstaat een merkwaardige paradox: je moet de informatie vernietigen, maar het bewijs d\u00e1t je die informatie volgens de regels hebt vernietigd, juist bewaren.<\/span><\/p>\n

Van archiveren naar verantwoord vernietigen<\/b><\/span><\/h3>\n

Dit is ook een van de ontwikkelingen waaraan we met Archon<\/a> werken. We hebben Archon ontwikkeld om grote hoeveelheden verspreide en vaak slecht geordende informatie grootschalig op industri\u00eble wijze te kunnen onderzoeken, classificeren, verrijken en archiveren. Daarbij leggen we herkomst, integriteit, metadata en uitgevoerde handelingen vast. De volgende stap is ook het vernietigingsproces op dezelfde manier te organiseren: niet zomaar bestanden verwijderen, maar eerst vaststellen wat vernietigd mag en moet worden, waar de informatie zich bevindt, welke kopie\u00ebn bestaan en hoe die vernietiging aantoonbaar kan worden uitgevoerd.<\/span><\/p>\n

De registratie van hashes en tijdstempels kan daarbij een belangrijke rol spelen. Zo ontstaat een controleerbare boekhouding van zowel het archiverings- als het vernietigingsmoment. Het vraagt om meer dan een simpele delete-knop. Het vraagt om kennis van informatiebeheer, opslagtechnologie, juridische bewaartermijnen en de technische eigenschappen van verschillende opslagmedia.<\/span><\/p>\n

De kettingzaag in het achterstallige archief<\/b><\/span><\/h3>\n

We hebben de afgelopen decennia enorme investeringen gedaan om onze digitale informatie veilig te bewaren. Maar verantwoord informatiebeheer betekent niet dat we alles eeuwig moeten bewaren. Sommige informatie moet juist worden vernietigd. En ook dat moet zorgvuldig, veilig en aantoonbaar gebeuren.<\/span><\/p>\n

Archiveren en vernietigen zijn twee kanten van hetzelfde vakmanschap. De ene keer zorgen we ervoor dat waardevolle informatie behouden blijft. De andere keer zorgen we ervoor dat informatie die niet meer bewaard mag worden werkelijk definitief verdwijnt.<\/span><\/p>\n

Met Archon willen we beide kanten industrieel en controleerbaar ondersteunen. Niet met een nieuwe opslagdoos waarin we alles maar weer bewaren, maar met gereedschap om de totale archiefhuishouding op orde te brengen en te houden. Soms heb je een archiefkast nodig. Soms een shredder. En altijd een betrouwbare registratie van wat je bewaart \u00e9n van wat je vernietigt. Om ook aan de eisen van compliance te kunnen blijven voldoen.<\/span><\/p>\n

Data bewaren is een vak. Data vernietigen net zo goed.<\/span><\/strong><\/p>\n

Photo by Pixabay<\/a><\/p>\n

——————— Translated by ChatGPT \u00a0 —————–<\/span><\/p>\n

Deleting Data: More Difficult Than You Think<\/span><\/h2>\n

Today, we are very good at preserving data. We create backups, replicate information, retain multiple versions and build immutable archives. All to make sure we never lose anything. But there is another side to this story: how do we destroy that information when necessary? And how can we prove that it has actually been destroyed?<\/span><\/p>\n

It turns out to be considerably more complicated than you might think.<\/span><\/p>\n

During my time at EMC, I worked extensively with large enterprise storage and archival systems. We invested enormous effort in securely storing and protecting information. But permanently disposing of it is an equally interesting technical challenge, particularly when it involves classified information, corporate archives or personal data that must be destroyed under legal requirements.<\/span><\/p>\n

Sometimes, you have to destroy the entire storage box<\/span><\/h3>\n

In military environments, data destruction can take on a completely different meaning. Imagine a military unit having to retreat unexpectedly, with no time to properly wipe its computers and storage equipment. The decision may be straightforward: better to destroy the entire storage box than risk sensitive intelligence falling into enemy hands.<\/span><\/p>\n

Special procedures exist for destroying digital storage media. Sometimes explosives are involved, sometimes powerful mechanical equipment. When particularly sensitive information is at stake, even the entire equipment may have to be destroyed.<\/span><\/p>\n

And it is not just hard drives that need attention. SSDs, memory chips, routers and other equipment can all contain sensitive information. Smashing a hard drive or drilling a hole through it is not enough. The magnetic platters may still be intact, and specialised equipment can sometimes recover information from them. With SSDs, the memory chips themselves need to be sufficiently destroyed.<\/span><\/p>\n

Industrial shredders are available that reduce storage media to tiny fragments. Not particularly subtle, but sometimes the safest option when highly classified information is involved.<\/span><\/p>\n

Overwriting data seven times: an outdated belief?<\/span><\/h3>\n

Fortunately, not every storage device needs to be physically destroyed. Traditional magnetic hard drives can be sanitised by overwriting their contents.<\/span><\/p>\n

In the past, various methods involved overwriting an entire disk three, seven or even 35 times using different data patterns. The idea was that traces of the original magnetic information might still be recoverable if the disk was overwritten only once. The well-known DoD 5220.22-M method was regarded as an industry standard for many years.<\/span><\/p>\n

Today, we know that this approach is largely outdated for modern hard drives. A single properly executed overwrite is generally sufficient. The current NIST guidelines (SP 800-88 Rev. 2) distinguish between logical clearing, more thorough technical sanitisation and physical destruction.<\/span><\/p>\n

SSDs are a different story. Through a technique called wear leveling, the controller distributes write operations across different memory cells. This means you cannot be certain that a normal overwrite actually reaches the original physical storage location. In addition, SSDs often contain extra memory capacity that is not visible to the operating system.<\/span><\/p>\n

Modern SSDs therefore offer dedicated Sanitize and Block Erase functions, designed to ensure that residual information is also removed.<\/span><\/p>\n

Destroy the key, not the data<\/span><\/h3>\n

One of the most elegant solutions is Cryptographic Erase. All information on a storage medium is encrypted. To make the data readable again, a secret cryptographic key is required.<\/span><\/p>\n

When that key is permanently destroyed, the information remains physically present, but without the key it is no longer accessible. It is the digital equivalent of destroying the only key to a safe.<\/span><\/p>\n

This can be particularly efficient when entire storage environments need to be sanitised. Instead of overwriting billions of individual bits, we destroy the keys that provide access to the information.<\/span><\/p>\n

Of course, this requires encryption to have been properly implemented from the beginning, with no usable copies of the key remaining anywhere. A forgotten copy of the encryption key in a backup can render the entire operation pointless.<\/span><\/p>\n

The archival paradox: preserving information can be easier than destroying it<\/span><\/h3>\n

I remember situations from my time at EMC when companies were split up and their shared archival environments had to be divided. Think of the old EMC Centera systems, designed to store vast quantities of information for long periods in an immutable form.<\/span><\/p>\n

When a company was split, the hardware had to be reconfigured, information distributed across the new environments, and the original system could eventually be physically destroyed.<\/span><\/p>\n

That sounds straightforward, but it requires considerable preparation. Which information belongs to which organisation? Which metadata and relationships must be preserved? Has all the information been transferred correctly? And how can we be certain that no residual information remains on the old system?<\/span><\/p>\n

This is particularly interesting with archival systems. They are specifically designed to protect information against modification and deletion. In some cases, information cannot even be technically removed during a mandatory retention period.<\/span><\/p>\n

But even an immutable archive eventually reaches the end of its lifecycle. At that point, it must not only be migrated, but also responsibly destroyed.<\/span><\/p>\n

The real challenge: how many copies are out there?<\/span><\/h3>\n

The biggest problem is that a document rarely exists in just one place.<\/span><\/p>\n

In addition to the original information, there may be replicas, backups, snapshots, exports, email attachments, local downloads and temporary copies. Sometimes there are even old tapes or archival systems that nobody remembers still exist.<\/span><\/p>\n

Deleting a document from the primary database does not mean it has disappeared everywhere.<\/span><\/p>\n

This becomes particularly relevant when privacy regulations such as the GDPR or records management legislation require information to be permanently destroyed. The right to be forgotten is quite different from simply deleting a document from one application.<\/span><\/p>\n

Organisations may also have to demonstrate that destruction was carried out correctly. For public-sector archives, there are formal requirements to destroy records in accordance with approved retention and disposal schedules and to document the process.<\/span><\/p>\n

And this creates a curious paradox: you must destroy the information itself, but preserve the evidence that you destroyed it in accordance with the rules.<\/span><\/p>\n

From archiving to responsible destruction<\/span><\/h3>\n

This is also one of the developments we are working on with Archon.<\/span><\/p>\n

We developed Archon to industrially investigate, classify, enrich and archive large volumes of distributed and often poorly organised information. In doing so, we record provenance, integrity, metadata and the actions performed.<\/span><\/p>\n

The next step is to organise the destruction process in the same way. Not simply deleting files, but first establishing what may and must be destroyed, where the information resides, which copies exist and how destruction can be carried out and independently verified.<\/span><\/p>\n

Recording cryptographic hashes and timestamps can play an important role here. This creates an auditable record of both the moment information is archived and the moment it is destroyed.<\/span><\/p>\n

It takes more than a simple delete button. It requires knowledge of information management, storage technology, legal retention periods and the technical characteristics of different storage media.<\/span><\/p>\n

The chainsaw for the neglected archive<\/span><\/h3>\n

Over the past decades, we have invested enormously in keeping our digital information safe. But responsible information management does not mean keeping everything forever. Some information must actually be destroyed. And that, too, needs to be done carefully, securely and demonstrably.<\/span><\/p>\n

Archiving and destruction are two sides of the same professional discipline. Sometimes we ensure that valuable information is preserved for the future. At other times, we ensure that information which must no longer be retained disappears permanently.<\/span><\/p>\n

With Archon<\/a>, we aim to support both sides in an industrial and auditable way. Not by introducing yet another storage box in which we simply keep everything, but by providing the tools to bring the entire archival landscape under control.<\/span><\/p>\n

Sometimes you need a filing cabinet. Sometimes you need a shredder. And always, you need a reliable record of what you preserve and what you destroy.<\/span><\/p>\n

Preserving data is a craft. Destroying it is just as much one.<\/span><\/strong><\/p>\n

#DataManagement, #DataArchiving, #DataDestruction, #DataSanitization, #DigitalPreservation, #InformationGovernance, #RecordsManagement, #GDPR, #CyberSecurity, #EnterpriseStorage, #EMC, #Archon, #Blockchain, #CryptographicErase<\/span><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

The archival paradox: preserving information can be easier than destroying it. <\/p>\n

Archiving and destruction are two sides of the same professional discipline. Sometimes we ensure that valuable information is preserved for the future. At other times, we ensure that information which must no longer be retained disappears permanently. But responsible information management does not mean keeping everything forever. Some information must actually be destroyed. And that, too, needs to be done carefully, securely and demonstrably.<\/p>","protected":false},"author":3,"featured_media":87379,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_hide_featured_image":false,"_jetpack_featured_image_duplicate_dismissed":0,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[380,1076,1077,70,72,80],"tags":[188,246,339,983,985,992,1015,1075,1097,1170,1171,1172,1173,1174],"class_list":["post-87376","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-archiving","category-archon","category-i-archon","category-data-ownership","category-digitalisation","category-trusted-it","tag-blockchain","tag-datamanagement","tag-cybersecurity","tag-recordsmanagement","tag-digitalpreservation","tag-informationgovernance","tag-gdpr","tag-archon","tag-datadestruction","tag-dataarchiving","tag-datasanitization","tag-enterprisestorage","tag-emc","tag-cryptographicerase"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/hanstimmerman.me\/wp-content\/uploads\/2026\/11\/pexels-pixabay-35202-scaled-e1794145227209.jpg?fit=2550%2C1045&ssl=1","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/87376","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=87376"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/87376\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":87383,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/87376\/revisions\/87383"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/87379"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=87376"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=87376"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=87376"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}