{"id":85997,"date":"2025-08-23T09:24:00","date_gmt":"2025-08-23T09:24:00","guid":{"rendered":"https:\/\/hanstimmerman.me\/?p=85997"},"modified":"2025-08-23T09:24:00","modified_gmt":"2025-08-23T09:24:00","slug":"windows-10-stopt-maar-wie-bepaalt-eigenlijk-wanneer-software-end-of-life-is","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/hanstimmerman.me\/en\/windows-10-stopt-maar-wie-bepaalt-eigenlijk-wanneer-software-end-of-life-is\/","title":{"rendered":"Windows 10 stopt \u2014 maar wie bepaalt eigenlijk wanneer software \u2018end-of-life\u2019 is?"},"content":{"rendered":"

English version: scroll down<\/em><\/span><\/p>\n

Op 14 oktober 2025<\/strong> stopt Microsoft definitief met het ondersteunen van Windows 10. Vanaf dat moment komen er geen beveiligingsupdates meer en neemt het risico voor gebruikers met de dag toe. Voor miljoenen particulieren en organisaties is dit een harde boodschap. Want hoewel Windows 11 al een tijd beschikbaar is, draait een groot deel van de wereld nog steeds op Windows 10.<\/span><\/h5>\n
Voor sommige bedrijven betekent dat dure migratieprojecten, het vervangen van nog goed werkende hardware en het herprogrammeren van maatwerkapplicaties die niet zomaar meeverhuizen naar Windows 11. Voor anderen betekent het vooral onzekerheid: hoe houd je je IT veilig als de leverancier zelf zegt dat de software \u201ceinde levensduur\u201d heeft bereikt?<\/span><\/h5>\n
Die vraag raakt aan een fundamenteler thema. Wie bepaalt eigenlijk wanneer software verouderd is? De leverancier die commerci\u00eble belangen heeft, of de gebruiker die vindt dat de software nog prima voldoet?<\/span><\/h5>\n

Windows 10 als kantelpunt<\/span><\/h3>\n

Windows 10 is sinds 2015 de meest gebruikte versie van Microsofts besturingssysteem. Het werd gepresenteerd als \u201chet laatste Windows\u201d<\/strong><\/em>, dat voortdurend door updates zou worden verbeterd. Toch trekt Microsoft na tien jaar de stekker eruit. Niet omdat de software technisch onbruikbaar zou zijn, maar omdat Microsoft door wil met Windows 11 en zijn clouddiensten.<\/span><\/p>\n

Dat is niet nieuw. Grote softwareleveranciers werken al jaren met dit model: een versie wordt \u201cend-of-life\u201d verklaard en wie mee wil, moet migreren. Maar de pijnpunten worden bij Windows 10 extra zichtbaar. Vooral bedrijven die afhankelijk zijn van legacy-applicaties staan voor een dilemma. Zij moeten veel investeren om te upgraden, terwijl de software die ze gebruiken nog prima voldoet.<\/span><\/p>\n

Dit maakt duidelijk hoe afhankelijk organisaties zijn van de keuzes van hun leverancier. In een eerdere blog<\/a> schreef ik al: Vendor lock-in is een nationaal veiligheidsrisico. <\/em>Het einde van Windows 10 is daar opnieuw een voorbeeld van.<\/span><\/p>\n

Third-Party Maintenance: software langer in de lucht houden<\/span><\/h3>\n

Er is echter ook een tegenbeweging. Naast de offici\u00eble supportkanalen ontstaan er bedrijven die software langer in de lucht houden, ook nadat de leverancier ermee is gestopt. Dat fenomeen heet Third-Party Maintenance<\/strong> (TPM).<\/span><\/p>\n

Een bekend voorbeeld is Origina<\/strong>, dat wereldwijd naam maakte door het onderhoud van oude IBM-software over te nemen. Klanten die niet wilden of konden overstappen naar nieuwe IBM-versies, konden bij Origina terecht voor updates, patches en ondersteuning. Vaak tegen lagere kosten en met langere garanties dan IBM zelf bood.<\/span><\/p>\n

TPM-bedrijven nemen de verantwoordelijkheid op zich en geven eigen garanties. Ze zorgen dat software die door de leverancier is afgeschreven, toch veilig en bruikbaar blijft. Daarmee verschuift de macht van de leverancier naar de gebruiker: het is niet meer de leverancier die bepaalt wanneer de software ophoudt te bestaan, maar de gebruiker die kiest hoelang hij ermee doorgaat.<\/span><\/p>\n

Een vergelijking met de auto-industrie<\/strong> ligt voor de hand. Waar nieuwe auto\u2019s tijdens de garantieperiode vooral in onderhoud gaan bij de offici\u00eble merkdealer, groeit daarna de rol van onafhankelijke garages<\/strong> die goedkoper en vaak flexibeler onderhoud aanbieden. Deze bedrijven richten zich juist op oudere auto\u2019s, die formeel buiten de garantie of reguliere onderhoudscontracten vallen, maar technisch nog prima functioneren. Zo ontstaat er ook in de digitale wereld een soort \u201calgemene garage\u201d: partijen die niet gebonden zijn aan de commerci\u00eble cyclus van de leverancier, maar die waarde zien in het verlengen van de levensduur.<\/span><\/p>\n

Digitale waardigheid en soevereiniteit<\/span><\/h3>\n

Deze ontwikkeling raakt aan een diepere laag: de vraag naar soevereiniteit en waardigheid<\/strong> in de digitale wereld. Wanneer een leverancier bepaalt dat jouw software \u201cdood\u201d is, verlies je de regie over je eigen infrastructuur. Het dwingt je tot keuzes die misschien niet in jouw belang zijn, maar vooral in dat van de leverancier.<\/span><\/p>\n

In mijn blog<\/a> ‘Soevereiniteit gaat over controle, regie maar vooral waardigheid’, <\/em>beschreef ik hoe digitale afhankelijkheid uiteindelijk ook een vraagstuk van waardigheid wordt. Het einde van Windows 10 laat zien dat dit niet alleen gaat over grote geopolitieke thema\u2019s, maar ook over de dagelijkse praktijk van IT-afdelingen en eindgebruikers. Hoe waardig acht Microsoft jou als klant, als ze zonder meer de support stoppen?\u00a0<\/span><\/p>\n

Want als jouw laptop nog prima werkt, waarom zou die ineens \u201conveilig\u201d of \u201cafgeschreven\u201d zijn, alleen omdat een leverancier dat besluit? Stap dan maar over naar \u00a0een garagebedrijf die jouw software – zonder updates – nog wel wil ondersteunen.\u00a0<\/span><\/p>\n

Afwegingen en risico\u2019s<\/span><\/h3>\n

Third-Party Maintenance klinkt aantrekkelijk, maar is niet zonder risico.<\/span><\/p>\n